Przejdź do głównej zawartości

Granice są w naszych głowach

 


Temat obywatelstwa i szeroko pojętych granic zajmuje mnie już od jakiegoś czasu. Do dziś nie pojmuję w sumie, po co granice w ogóle zostały ustanowione. Czy człowiek nie jest obywatelem świata? Przecież wszyscy jesteśmy tacy sami.... niezależnie od tego, czy oficjalnie jestem Europejczykiem, Azjatą czy kimkolwiek.

Wszyscy mamy takie same potrzeby i pragnienia. Wszyscy chcemy żyć w pokoju, bez wojen, wszyscy musimy jeść i pić, by przetrwać. Wszyscy pragniemy „osiągnąć coś w życiu” - cokolwiek by to miało znaczyć... Niezależnie od tego, gdzie urodzi się dziecko, jest ono dla rodziców najważniejsze, staje się centrum życia, jest tak samo ważne. Tak samo przeżywamy wzloty i upadki, tak samo się śmiejemy, tak samo płaczemy.

Każdy człowiek na tym świecie odczuwa podobnie.. miłość, radość, beztroska, ale też strach, stres, smutek... Więc czym się różnimy w kontekście przynależności do danego kraju? To tylko (albo i aż) polityka, w tym ustrój państwa,.. związane z tym możliwości... i biurokracja...

Na co dzień spotykam ludzi z różnych zakątków świata. I wszyscy jesteśmy do siebie bardzo podobni. Mamy w zasadzie te same potrzeby, marzenia. Co nas różni, to doświadczenia, ponieważ każdy dorastał gdzie indziej. Jedni jako dziesięciolatek chodzi do szkoły, jedni uciekali przed bombami, jeszcze inni musieli w tym wieku pracować albo nosić na głowie wodę do wioski, by rodzina miała co pić. Ale nadchodzi dzień, kiedy się spotykamy i te wszystkie różnice znikają.

Jak zapewne wiecie, mieszkam obecnie w Niemczech. Niemcy stały się moim drugim domem. Jest mi tu dobrze, ale oczywiście będąc tu musiałam się nauczyć wielu rzeczy, których żyjąc w Polsce nie miałam możliwości się nauczyć, mimo największych chęci. Proces ten nazywa się ”akulturacja”, czyli, mówiąc w bardzo wielkim skrócie, przejęcie zachowań mieszkańców danego kraju, dostosowanie się do reguł, obyczajów. Ale mimo wszystko nie zapominam i nie zapomnę, skąd pochodzę. Jestem Polką i nią pozostanę. Ale nie postrzegam mojego „statusu” w kontekście oficjalnych granic kraju, lecz w kontekście przyzwyczajeń, tradycji i przede wszystkim rodziny i przyjaciół. Nie jestem „Polką w obcym kraju”. Jestem po prostu człowiekiem, który żyje „na świecie”... Być może to, co piszę to utopia. Pewnie tak właśnie jest. Cieszę się, że granice w obrębie Unii Europejskiej są otwarte, że mogę się poruszać bez problemów, że mogę żyć, gdzie chcę. Poczucie „granicy” nie jest tak naprawdę namacalne. Jedyne granice, to te kulturowe, które albo się przytuli i zaakceptuje, albo nie...

Inaczej wygląda sprawa poza strefą Unii. Nie pojmuję, dlaczego uchodźcy na granicy białorusko-polskiej nie są wpuszczani do Polski... Bo są „obcy”?

Ci ludzie umierają... z zimna, z głodu, nieważne z jakiego powodu. Umierają, bo znaleźli się „na granicy”.... na „oficjalnej granicy UE”... gdzie nie ma już człowieczeństwa. Ci, którzy tam koczują, są takimi samymi ludźmi, jak my. Szukają bezpieczeństwa i w miarę normalnego życia. Politycy zaserwowali im piekło na ziemi i grają ludzkim życiem. Nie jest istotne, jak się tu znaleźli. Istotne jest to, co się z tymi ludźmi stanie dziś, jutro... Jakie znaczenie ma fakt, skąd pochodzą, jeśli ich życie jest zagrożone? Nie muszą zostać w Polsce. Ważne jest to, żeby ich przyjąć, poznać ich historie i pomóc im zbudować nowe życie. Nieważne, czy w Polsce, czy poza nią.... Granice są nieistotne... Granice są w naszych głowach...

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Najpierw się poznajmy

Witajcie! Długo myślałam nad tym, czy w ogóle rozpocząć prowadzenie bloga. Dlaczego? Dziś każdy może go prowadzić, pisać o czym zechce i zastanawiałam się nad tym, czy mogę do tego ogromu wiadomości dołożyć jeszcze swoją cegiełkę... I czy ktoś będzie to w ogóle chciał czytać? Chciałam się z Wami podzielić moimi przeżyciami i przemyśleniami z perspektywy trzydziestoparoletniej kobiety, która postanowiła żyć poza naszą piękną Polską i która zakochała się w świecie :) Podróże to moja nawet nie pasja, a raczej sposób na życie. Przy czym nie znajdziecie tu (jeszcze) relacji z bardzo odległych zakątków świata...ani luksusowych podróży all.... Staram się odkrywać piękno wokół mnie, korzystać z dobrodziejstwa taniego podróżowania. Ale jeszcze się nawet nie przedstawiłam - Mam na imię Iga, pochodzę z Wrześni - wspaniałego miasteczka w okolicach Poznania. Jestem germanistką i hispanistką, która po latach pracy w szkole i szkołach językowych zdała sobie sprawę z tego, że pragnie od ż...
4 komentarze
Czytaj więcej

Nasze błędy

  Wszyscy popełniamy błędy. Te drobne w zasadzie każdego dnia. Czasami zrobimy zbyt duże zakupy, czasami w kłótni powiemy o dwa słowa za dużo i potem żałujemy, czasami stojąc w korku skręcimy w boczną drogę, wierząc, że ten korek ominiemy i tracimy jeszcze więcej czasu. To są błędy, które popełniamy wszyscy... no ok, to tylko przykłady, bo każdy ma zapewne inne. Ale są też błędy, które w decydujący sposób rzutują na nasze życie. Możecie przywołać wspomnienie, kiedy myśleliście... „Dlaczego TEGO nie zrobiłem?” albo „Dlaczego TAK postąpiłem?”, „Gdyby nie TO, moje życie wyglądałoby inaczej” ? Podejrzewam, że każdy z nas mógłby coś takiego powiedzieć. Pytanie jednak, na ile ma to wpływ na nasze aktualne życie. Każda porażka, każda, z naszego punktu widzenia, niewłaściwa decyzja jest dla nas lekcją. Naprawdę uważam, że uczymy się na błędach i doskonale wiem, co mówię, bo tych błędów popełniłam...o matko....ile! Ale sądzę, że każda błędna decyzja przybliża nas do celu – choć brzmi to b...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Co daje mi energię, czyli kilka słów o pracy.

  Praca z osobami z biografią migracyjną jest najwspanialszą rzeczą, która w ostatnich latach mogła mi się przytrafić. Jako, że sama jestem emigrantką, czuję się mocno związana z osobami, którymi się opiekuję. Rozumiem ich obawy, trudności, z którymi muszą się na co dzień mierzyć. Sama z wieloma się musiałam zmierzyć. Mój wyjazd do Niemiec był jednak świadomą decyzją – moją osobistą decyzją- niewymuszoną przez inne okoliczności losu. Większość moich ludzi przyjechała do Niemiec dlatego, że nie miała innego wyboru. Prześladowania polityczne, zagrożenie życia, wojna, prześladowania religijne, skrajna bieda. Niemcy stały się ich bezpiecznym portem, w którym mogą w miarę spokojnie żyć. W którym mają dach nad głową i noce wolne od bombardowań. Ochronę prawną. Zakaz przemocy fizycznej. Zawsze, gdy witam nową grupę lub poznają nową osobę, która zjawia się u mnie na doradztwie, mówię, że pochodzę z Polski. Że tak, jak i oni jestem osobą, która w Niemczech musiała zbudować swoje życie od n...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej