Budowanie mostów.

Czasami pokonanie w zasadzie krótkiej drogi trwa wieczność. Przejście przez most bywa trudne. Ale dopóki nie znajdziemy się po drugiej stronie, nie wiemy, co na nas tam czeka. A ten „most” to tak naprawdę zmiana, to rozwój, to droga, którą chcemy pokonać, ale często zamiast zrobić ten krok, cofamy się na bezpieczny ląd, bo ... właśnie... pozornie jest on bezpieczny. Ale tylko pozornie. Bo brak bodźców, brak marzeń, aspiracji czy choćby planów, nawet tych malutkich powoduje stagnację nie tylko mentalną ale i emocjonalną. Generalnie do kitu.

Z pewnością każdy z nas ma przed oczami taki „most”, który chciałby pokonać... To zupełnie normalne. To może być cel zawodowy albo marzenie, które nosimy ze sobą od dziecka. To może być szaleństwo, które nas pociąga lub po prostu dieta, na którą nie możemy przejść od lat albo chęć wyrwania się z niekorzystnej sytuacji, która nas oplata jak bluszcz.

Zrobienie pierwszego kroku, zbadanie gruntu, jest najtrudniejszym zadaniem. Ale gdy się okaże, że ten most jest całkiem stabilny, to chętniej będziemy śmigać dalej. Gdzieś w połowie drogi okaże się, że widoki z niego są tak wspaniałe, że łezka się w oku zakręci, a gdy obejrzymy się za siebie, ile drogi za nami, to dalszy bieg lub spacer do mety będzie już oczywisty.

Bycie po drugiej stronie to już istna radość.

I pojawia się perspektywa. Teraz – przedtem. Ale pokonanie tej drogi będzie dla każdego czymś innym. I każdy będzie to wydarzenie mierzył inną miarą. I to jest dobre. To jest właściwe. To jest piękne.

A gdy już jesteś tam, gdzie chciałeś

Kiedy już dotuptamy do miejsca, w którym chcieliśmy być. Kiedy optyka patrzenia na świat się zmieniła. Kiedy czujemy się mocniejsi, szczęśliwsi i możemy zabrać głos, sądzę, że warto to właśnie zrobić. I przede wszystkim warto dalej „budować mosty”. Mosty porozumienia. Tworzyć relacje między tym, co znam a tym, czego się nauczyłem. Warto edukować. Mimo że nadal jesteśmy uczniakami. Ale kto nim nie jest...? W końcu uczymy się przez całe życie ;)

Dla mnie budowanie mostów to przede wszystkim praca na rzecz tolerancji i porozumienia ponad podziałami kulturowymi czy religijnymi. To jest mój mały mosteczek, które próbuję budować każdego dnia. I to daje mi siłę i jest moją motywacją. Mimo że póki co targam dopiero kamienie, które ten przyszły most miałyby potencjalnie potrzymać.. Nieudana metafora, ale nieważne ;) Sądzę, że i tak wiecie, o co chodzi.

Nie warto się bać

Każdy strach tylko nas oddala od marzeń. Stres odbiera nam głos, przejmuje władzę i nie pozwala nam dać z siebie tego, co byśmy chcieli. Stres to podstępny złodziejaszek , który w ważnych dla nas sytuacjach kradnie część naszego „ja”. I to jest podłe z jego strony. Ale tak to już jest i musimy sobie z tym poradzić. Świadomość tego jest już dużym krokiem. Bo to nie jest tak, że "ja jestem do kitu", tylko pod wpływem stresu nie potrafiłem czegoś zrobić, powiedzieć, osiągnąć...

Dlaczego cały czas piszę „my”... Bo to wszystko również dotyczy mnie. Też pokonałam pewien most. Też buduję następny. Też przeżywam stres związany z nowościami i ważnymi wydarzeniami w moim życiu. Ale już się tych wyzwań nie boję. I nawet, jak stres mi robi sieczkę z mózgu i nie daję z siebie 100%, jakbym chciała, to to po prostu akceptuję i kombinuję, jakby tu zrobić, żeby następnym razem było lepiej. Nad czym muszę może jeszcze popracować.

Wszystko jest dla ludzi. Wszystkie marzenia są dla ludzi. Wszystkie cele są dla ludzi... Więc dlaczego z tego nie skorzystać???

I z tą myślą zostawiam Was dzisiaj...